Een nieuw hoofdstuk…

Hier zit ik dan. Ik lees wat je schrijft en er gaan allerlei emoties door me heen. Met het besef wat ik, toen ik verslaafd was, mijn naasten heb aangedaan. Verdriet, wanhoop, boosheid die ik destijds voelde en daarin mijn omgeving in meesleepte. Dat recht had ik niet. fullkeuzefoolAls ik de tijd terug kon draaien, dan zou ik mijn familie alle leed willen besparen en zou naar ze geluisterd hebben. Maar dat kan helaas niet.

Ik was verslaafd en ongelukkig. Diep van binnen wou ik er vanaf. Mijn ex gebruikte en ik deed gewoon mee. Als ik weer nuchter werd, raakte ik in paniek. Alsof ik alle controle over mezelf kwijtraakte. Dit is niet wat ik wou!!! Uiteindelijk ben ik op eigen kracht gestopt, waar ik erg trots op ben.

De periode van mijn verslaving is een grote waas voor me. Ik herinner een hoop niet. Maar mijn familie wel. Helaas.

Afhankelijkheid is afhankelijkheid en niet cultuurgronden. Maar ieder cultuur gaat weer anders om met het probleem. Zo hoor je in mijn cultuur altijd te zorgen voor je familie. Gezond, ziek, verslaafd, ouderdom. Mijn ouders in een bejaardentehuis plaatsen? SCHANDALIG!!! Zo ben ik niet opgevoed. Je staat altijd klaar voor je familie. Hoe kan je loslaten in een cultuur waar dat niet mag.

Vooral als vrouw hoor je je als een dame te gedragen en mannen mogen aanzienlijk meer. Ik ben de jongste van 5 kinderen. Afhankelijkheid aan een middel als een jonge vrouw? Een ramp. “Wat zal de omgeving wel niet denken“. Uitgaan, met jongens praten mocht niet. Dus het kwam als een extra shock bij ze aan. Ze wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Als je bedenkt dat ze niet drinken, roken en al helemaal niet weten wat drugs is/was.

Ze kennen me niet, zoals ik nu al jaren ben Arina. Ik strijd voor een drugsvrij leven. Probeer zoveel mogelijk mensen te helpen. Zou willen dat mijn familie kon zien dat mijn verleden een sterke vrouw van me heeft gemaakt.

newbeeld app ikfullnessKennis is macht in mijn optiek. Onlangs was ik nog een naaste van een afhankelijke man. Door mijn ervaringenskennis  weet ik in ieder geval wat niet werkt.

Ik heb mijn grenzen gesteld en een keuze gemaakt om mijn relatie los te laten en vertrouw erop dat hij hulp gaat zoeken. Dat zal hij niet doen zolang ik zijn handje blijf vasthouden.

Het is echt geen makkelijke keuze voor me geweest. Maar we zijn nog wel vrienden gebleven. Want nuchter is hij een lieve man.

In het begin voelde ik me wel schuldig (nog steeds een beetje). Maar ik weet dat dit het beste is voor ons allebei. Hoe pijnlijk ook.

Ik heb een nieuwe hoofdstuk geopend in mijn leven. Heb me nu voorgenomen om mijn eigen weg te volgen. Ik verdien net als ieder ander een gelukkig leven met mijn kinderen en een leuke baan.

Hoe voelt het voor jou om dit te lezen? Rust er ook een grote taboe op afhankelijkheid in je familie en omgeving? Wat zou jij willen veranderen als jij terug kon gaan in de tijd?

Deel

About the author

Dank je wel, je reactie is inspirerend voor ons!

%d bloggers liken dit: