Jij en Ik

Het is zeer herkenbaar wat je schrijft. De twijfels, onzekerheid, angst nemen de overhand wanneer je je naaste wilt helpen met de aandoening verslaving. Soms geef je jezelf de schuld, je zou zelfs kunnen denken dat je je dierbare moet loslaten. Wat is eigenlijk loslaten? Richten we onze focus misschien op het verkeerde?

Ik ben zelf verslaafd geweest aan cocaïne, speed, medicatie. Hoe harder mijn ouders ook probeerden mij te helpen, hoe meer ik me van ze ging afzetten. Mijn verslaving had de overhand. Ze dachten dat ze met mij praatten. Dat was in de werkelijkheid niet zo. Ik was te high om ook maar rationeel te kunnen nadenken.

Helemaal loslaten is ook geen oplossing volgens mij. Mijn verslaving was een gevolg van een ander probleem, de oorzaak lag dieper. Het had geen zin om me te dwingen om af te kicken, want het moest uit mijzelf komen. Ik moest eerst zelf tot het inzicht komen dat ik een probleem had en dat ik het niet meer wilde. Niemand snapte me toch, dacht ik destijds.

fullness kernWat ik nodig had was mensen om me heen die me begrepen. Mensen die wisten wat verslaving met iemand doet, waardoor ze mijn gedrag zouden kunnen begrijpen. Te lief zijn heeft geen nut, te hard zijn ook niet. Ik ben afgekickt zonder hulp. Mijn omgeving ondernam hier niets in. Ik werd het zwarte schaap en zij waren de slachtoffers. Ze hadden geen idee wat er in mijn leven gebeurde en wat er in mij omging.

Ik ben van Turkse afkomst, dus kon het ze ook niet kwalijk nemen. Zo hoort het meestal in onze cultuur. Het maakt niet uit wat je afkomst ook is, de resultaat is dezelfde.

Je vraagt of het ooit stopt? Wat wil je dat precies dat stopt? Het gebruik en gemanipuleer of dat je je steeds zorgen moet maken?

Ik ben je zeer dankbaar voor het starten van dit uniek concept. Want dat is wat we, volgens mij, nodig hebben. Ster
ke mensen om ons heen. Die een beetje begrip kunnen opbrengen, die bereidt zijn om zichzelf te ontwikkelen, ophouden met goedbedoelde adviezen of zware consequenties en leren hun eigen grenzen te gaan stellen. We hebben niets aan redders, we hebben coaches nodig. Coaches die in ons geloven, bovengenoemde doen en ook aan zichzelf gaan denken.

Ik ben nu al jaren clean en heb nu een naaste met verslavingsproblematiek. Hem snappen doe ik wel, maar ik weet ook uit eigen ervaring dat er GEEN ENKEL EXCUUS IS OM TE BLIJVEN GEBRUIKEN. Je helpt niet alleen jezelf de afgrond in, maar ook de mensen die om je geven.

Mijn mening zal niet veranderen. Ik geloof er heilig in dat, als niet gebruiker, je eerst aan jezelf zal moeten
werken. Je zal eerst zelf tot inzichten moeten komen. En ja, mijn omgeving hield mijn verslaving in stand. Ze hielpen me (onbewust), ik kon met alles wegkomen.

Iedere verslaafde en iedere naaste heeft een ander verhaal. Ik kan niemand gouden bergen beloven. Maar kan je wel laten inzien wat de rode draad is in jullie leven en wat jullie zouden kunnen doen.

Je weet dat ik geen opgever ben. En dat ben jij ook niet. Wanneer je van een afstand naar de situatie kijkt, zal je zelf ook  die rode draad zien. Een beetje coaching is alleen een frisse blik. Als die coaching maar 5 euro is ipv 80 euro dan is de keuze snel gemaakt, vind ik. Onderneem ACTIE voordat je jezelf verliest.

Ik kijk echt uit naar de ondersteuningsworkshops en de Pilot Netwerk Seminar. Kennis is macht. Delen van je kennis en ervaring is ook een soort van coaching. Niemand hoeft voor mij te zorgen en ik zal niet voor jou gaan zorgen. Want ik geloof in je “INNERLIJKE KRACHT EN WIJSHEID”. En van daaruit kan je verder groeien.

EMINE

Ik heb er zin in en pak enthousiast het stokje op om als eerste de jij en ik blog te starten. De uitdagindie we zijn aangegaan om samen zoveel mogelijk

over de menselijke kant bij de aandoening verslaving te delen. Als toeschouwer, partner, moeder, broer of zus, zoon of dochter, of gewoon als mensen zoals jij en ik.
Hoe jij en ik dat ervaren. Ervaringen delen van toen en nu om van elkaar te kunnen leren en om nog meer begrip voor elkaar te krijgen.
Ik vind het zo knap wat jij allemaal hebt bereikt in je leven. Hoe sterk jij je maakt als je ergens voor gaat.
Hoe je de uitdagingen bent aangegaan, stormen in je gezin en relatie heb getrotseerd en uiteindelijk toch voor jezelf hebt gekozen. Zelf heb ik nog

een weg te gaan als ik er zo eens bij stilsta. Regelmatig sla ik weer een zijweg in plaats van rechtdoor te gaan. Leuke metafoor 960x400-keuzetoch over consequent zijn? 😉
Zoekende naar de balans als volwassene tegenover volwassene in de familie relatie. Wanneer laat je je kinderen ooit echt los? Dus ook niet een onzichtbaar lijntje in stand houden. ( onbewust om zelf nodig gevonden te worden?)
Misschien is dat juist de valkuil van bemoeienis en ongevraagde adviezen van ouders die misschien net als ik met (te) veel  vertrouwen en liefde in de relatie staan?

Wie heeft in de gaten wanneer jij onbedoeld iets in stand houd binnen je gezin en- of relatie? Je familie? Omgeving? Collega’s? Maken zij je erop attent dat je met een overschot aan teveel liefde bezorgd aan het overzorgen bent? Je familieblind bent ipv bedrijfsblind. Zeker bij de aandoening verslaving. Herkenbaar vind ik dat als ik denk dat ik sterk in mijn schoenen sta ik er toch weer uitgezwiept wordt bij tijd en wijle. De angst sluimert blijkbaar altijd op de bodem en schiet omhoog wanneer ik er geen erg in hebt. Gatver! Houd dit ooit op? Natuurlijk, het gevoel binnenin is steeds makkelijker te her en- erkennen. Je groeiproces gaat immers bij iedereen gewoon door. Herken jij dat? Het jezelf betrappen op pleasen? Uit angst? De soms zo aanwezige twijfel die de onrust zaait?

ARINA

Deel

%d bloggers liken dit: