Regen of zonneschijn?

Het is zondag en de dag is begonnen met regen en zon. Voelt alsof het past bij het schrijven vandaag. Donker en licht, licht en donker maar steeds meer licht.
Je vraagt wat ik bedoel met of het ooit stopt? Het zorgen maken of de angst? Onlosmakelijk met elkaar verbonden lijkt wel. In beide situaties ongrijpbaar totdat je beseft dat je het zelf in de hand heb hoe ermee om te gaan. De herkenning bij mijzelf was niet prettig, deed zeer en ik wilde het liefst als een struisvogel mijn kop in het zand steken. Als je erachter komt dat je door te helpen het tegenovergestelde bereikt heb daar word je niet vrolijk van. Het loslaten betekende voor mij de controle overgeven en berusten. De verantwoordelijkheid aan de ander teruggeven die ik met zoveel goed bedoelde liefde op me had genomen. Wat ik als vanzelfsprekend beschouwde zelfs! Natuurlijk kon ik helpen en zou het wel even regelen allemaal….
NOT! Van de regen in de drup. De harte kreet ‘je luistert niet!’ klinkt nog in mijn oren. Je naaste willen helpen is niet invullen met oplossingen maar durven vragen ‘wat heb jij nodig?’ En daar naar proberen te luisteren en te handelen.                                  960x250-ikfullness-hartje-tbv-app

Maar wanneer handel je op de juiste manier? Mensen zoals jij en ik? Pas na het durven loslaten? Als iemand je er voorzichtig op wijst dat je naaste hier “vrolijk” mee doorgaat als jij niet een stap naar achteren zet? De focus zou inderdaad meer op ons zelf mogen liggen in situaties waar afhankelijkheid een rol speelt. Maar waar ligt de grens bij beiden? Als ouders denk je het hoort bij mijn taak als ouder (het overmatig zorgen). Als partner denk je dit hoort in een relatie, je partner bijstaan en ondersteunen (hup,onder het vloerkleed dit hoort niet buitenshuis). Voorbeeld verhalen genoeg uit de praktijk! Wat dacht je van: ‘Als ik maar 1 krat bier haal dan valt zijn gedrag wel mee en valt het niet op’ of ‘ik rijd liever zelf mijn kind naar de coffeeshop want dan zie ik tenminste wat hij of zij doet en waar ze het haalt’ Deze partner en ouder deden wat uit hun overtuiging het beste was en wisten diep van binnen echt wel dat waar ze mee bezig waren niet goed was. En toch gingen ze door…..beide naaste….de één afhankelijk van de onmacht (ingegeven door angst)  en de ander afhankelijk van een middel (angst veroorzaakt door behoefte?) ‘Als je me niet helpt dan loopt het fout af hoor! (manipuleren met succes?) ‘ Ouders die in hun auto sliepen omdat binnen in huis hun overjarige zoon de boel kort en klein aan het slaan was in de roes van xtc, speed en alcohol….Nee zeggen en uitvoeren is op dat moment het moeilijkste wat er is. Dat moment kan een keerpunt zijn in elke relatie. Tot hier en niet verder. Na regen komt echt de zonneschijn al zul je er even op moeten wachten. 😉

Herken jij dit? Maakt afkomst en cultuur uit bij afhankelijkheid? Of dat je vrouw bent? Wat ging erdoor jou heen als je nuchter was? Wat zou jij willen veranderen als je die mogelijkheid kreeg?

Deel

Dank je wel, je reactie is inspirerend voor ons!

%d bloggers liken dit: