Tegeltjes wijs/onwijsheid?

‘Ieder vogeltje zingt zoals dat hij gebekt is’ ooit hingen er tegeltjes met spreuken in bijna ieder toilet waar je kwam. En niet alleen in Nederland. Op keramiek, hout, dakpannen overal zag je ze. Goed bedoelde, wakker schuddende, bewustmakende teksten. Je kreeg ze als kind met de paplepel binnen, hoefde je niets voor te doen. ‘Ieder pondje gaat door het mondje’ ook zo’n favoriet die je regelmatig tegen kwam. Hoezo nu deze sprong terug in de tijd?

Je vraagt me of wij dat in onze cultuur ook hebben. ‘Ieder huisje heeft z’n kruisje’ hoe simpel wil je wijsheid hebben? Vanuit die wijsheden groeiden wij op. Je hield moeilijkheden en- of moeilijke mensen binnenshuis. Naarmate de eerste zelfhulp boeken verschenen, ‘Hoe overleef ik mijn familie’ van John Cleese in 1984 wordt als 1 van de eerste welbeschouwd, gingen mensen zich meer verdiepen en verplaatsen in andere mensen. Er werd steeds meer besproken en zichtbaar gemaakt. Herkenning was en is wat we zochten, zoeken en vonden.

Toch hedendaags houden mensen over veel onderwerpen hun mond buitenshuis stijf dicht. Vooral als het je naaste betreft. Ik denk dat we juist dat in cultuur (helaas) gemeen hebben. Mensen sluiten als oesters hun mond om de vuile was niet buiten te hangen zodat de buitenwereld maar geen kans krijgt van wat er eigenlijk speelt of aan de hand is. Ze zouden weleens kunnen oordelen en veroordelen met alle gevolgen van dien. Er wordt over je gepraat, gefluisterd, je wordt nagewezen, gepest en hoogst waarschijnlijk krijg je een fraai maatschappelijk etiket opgeplakt.

Hoor je ze ruisen, de oor en- vooroordelen?
“in dat gezin drinken ze” “hij en- of zij zit aan de drugs” “ze groeien op voor galg en rad” “niet gek dat er niet naar ze wordt omgekeken, ze hebben het veel te druk met zichzelf” “zie je hoeveel kratten bier er naar binnen gaan?” “pfff die ziet er niet uit, aan de drugs zeker?” “het is ook niet gek met zulke ouders” “je weet toch waar ze vandaan komen?” “tja, ander land he? Wat wil je?” “Ach dat kind, kan toch ook niet anders dat hij ontspoort?”            beter-ongelukkig-dan-gelukkig-zijn-1

Nu ik dit schrijf treft het me als een mokerslag en het voert mij terug naar mijn kindertijd. Opgegroeid in een gezin waar veel vrijheid, gezelligheid maar ook veel zwart/wit voorkwam. Je was braaf als beide ouders er waren en minder braaf als er één de hele week van huis was voor z’n werk. Het onzichtbaar aanwezig zijn en de invloed van alcohol in de mens. ‘Doe maar, ga maar, alles is goed’. Alles gaat in mijn lijf dubbel, beter mijn best doen om aardig gevonden te worden en de aandacht af te leiden van de ouder die schijnbaar gelukkig is maar waarvan het verdriet voor ons voelbaar is. Op mijn tenen lopen om niet zichtbaar te zijn op andere momenten. Ik leerde ermee leven als een vis zwemmend met de stroom mee. Totdat ik mij ging realiseren dat vele keuzes, goed en minder goed,  zijn gerealiseerd op dit fundament. Pijnlijk, om ze terug te zien en te voelen. De gezinsspiegel die ik voor kreeg zelf onbewust ook weer doorgeven in mijn gezin. Partner keuzes waar ik me “schijn”veilig bij voelde. De afhankelijkheid die de partners gemeen hadden en waar ik feilloos mee om kon gaan. Ik regelde het wel en zorgde er vooral voor dat het binnenshuis bleef. En maar mopperen waarom het altijd zo moeizaam moet gaan. Nee zeggen deed je gewoon niet. Je hielp tot je erbij bijna bij neer viel en het eindelijk genoeg was. Het moeilijkste was het zorgen voor loslaten, vluchten pijnlijk maar veel makkelijker.

Wat zou er veel anders zijn geweest en gegaan zijn in vele levens als iemand die het had aan gedurfd was opgestaan en het bespreekbaar had gemaakt……maar ja, dat deed men “vroeger?” niet? Nu wel?

Herken jij misschien iets van afhankelijkheid bij jouw moeder door mijn verhaal?

 

Deel

Dank je wel, je reactie is inspirerend voor ons!

%d bloggers liken dit: