Blog

‘Ik heb vertrouwen, besluit ik’

Hij komt net uit een afkickkliniek. Daar zat hij 16 weken om weer terug op aarde te komen. Want man, wat was hij ver weg. In doodsangst rende hij soms de straat op, ervan overtuigd dat er op hem werd geschoten. Zijn huis raakte hij kwijt, want de hypotheek kon hij niet meer betalen. En hardop praten wilde hij niet meer, want ‘je weet nooit wie er mee luistert’. Alle ventilatiegaten in de woning had hij vakkundig dichtgemaakt uit angst dat de buitenwereld hem wilde vergiftigen.

En nu staat hij op mijn stoep. Clean. Weer wat kilo’s aangekomen. Kleur op zijn wangen en die kenmerkende kinderlijke verlegen blik van een verslaafde die net uit gebruik is en zich nu realiseert hoezeer het mis ging de afgelopen maanden.

Zijn ziel voelt intens

verdrietig. Kwetsbaar is hij.

Heel kwetsbaar.

Zijn hoofd lijkt weer een beetje op orde, zijn ziel voelt intens verdrietig. Kwetsbaar is hij. Heel kwetsbaar. En moederziel alleen in een vreemde stad. Mijn hart breekt een beetje voor hem.

‘Je zat diep hè’, vraag ik hem. ‘Ja’, antwoordt hij met een verlegen glimlach. Zijn begeleider springt bij. ‘Maar we gaan hem weer op de rit krijgen hoor.’ ‘Mooi zo’, zeg ik. ‘Als je een keer wilt mee-eten of zo. Bel maar. Kan altijd’, hoor ik mezelf zeggen. Ik schrik er een beetje van. Wat zeg ik nou weer?

Deze verslaafde in herstel is een goede vriend van mijn broertje Freek, die nu op reis is. Hij mag zijn woning een paar maanden gebruiken om zijn leven weer op de rit te krijgen, zoals Freek dat jaren terug ook in zijn huis mocht. Op veilige afstand van de drugsdealers die hem maar al te graag weer een eerste ‘high’ verkopen.

Voor vertrek hing mijn broertje welkom-slingers op. Hij liet wat administratieve taken voor hem achter, de zorg voor zijn kat en hij gaat ook  de NA-meetings hier in de polder voor hem runnen. Ik vond dat lief, maar ook een beetje naïef. ‘Is dat niet riskant, Freek? Hij is maar net weer terug op aarde.’

Hij vertrouwde mij, ik vertrouw hem

Maar daar wilde hij niks van weten. ‘Als ik dat vertrouwen niet van hem had gehad toen ik net in herstel was, had ik het ook niet gered.’ Waar, echt waar. Maar wat haal je je weer op de hals, dacht ik. Zoals zoveel mensen ook -terecht- tegen mij zeiden toen mijn broertje zo diep verborgen zat in zijn verslaving.

Van mens tot mens

En nu staat hij op mijn stoep. Met zijn gebroken hart en dat ontroerende kwetsbare. En al mijn bezwaren vallen weg. Zonder erbij na te denken, bied ik mijn hulp aan. Van mens tot mens. De begeleider wordt erdoor geraakt, merk ik. ‘Veel mensen hebben toch een bepaald beeld bij verslaafden’, zegt hij. ‘Weet ik’, zeg ik. ‘Maar ik heb vertrouwen, heb ik zojuist besloten. In hem. In mij. Kom maar op.’

Debora Boomsma

www.deboraboomsma.com | wwww.latenwedeliefdebeschrijven.nl

Familie & Zo zijn mensen zoals jij & ik!

Soms mag je gewoon blij zijn omdat er weer een bijzonder mooi mens op je pad komt.
Ik mag het weer ervaren en ik wil haar heel graag met je delen.

 

Wil je lezen wat Deborah (klik op haar naam) met je wil delen?

Vanaf heden is zij onze unieke gastblogger Familie & Zo!
Welkom Deborah!

 

Referentie van een zus….

Soms wordt je gevraagd om referenties en of dat ze op de website staan. Een aantal hebben we op de site gezet. Het belang van ervaringen van mede naasten zijn nu eenmaal belangrijk als je mag lezen en voelen dat je er niet alleen voor staat als je dat niet wilt. Wij, van en bij !K-Fullness zetten ons in om je bij te staan en nemen de tijd om naar je te luisteren. Zo kun je een keuze maken die voor jou goed voelt, in jouw situatie van dit moment. Een bijzondere referentie mocht ik ontvangen afgelopen week. Ik werd benaderd voor een interventie waar ik niet achter stond. De familie adviseerde ik om de interventie door een organisatie te laten uitvoeren i.p.v. het zelf te doen. Ik geloof dat interventies kunnen lukken maar alleen als de persoon met de verslavingsproblematiek gelijk een behandeltraject in kan. We hebben contact gezocht met een bedrijf dat hierin gespecialiseerd is maar kon jammer genoeg niet worden uitgevoerd omdat desbetreffende persoon niet de juiste zorgverzekering had. We hebben ervoor gekozen de familie op de achtergrond bij te staan. Met blozende wangen plaats ik het bericht wat ik mocht ontvangen.

‘Al jaren weten we dat mijn broertje kampt met een drugsverslaving. Maar welkom in Nederland… als ze niet zelf geholpen willen worden, worden ze ook niet geholpen. (al is mijn mening dat ze zelf niet in staat zijn deze beslissing te nemen; ze zien hun verslaving/ziekte niet in).

We dachten dat de situatie nu redelijk onder controle was maar blijkbaar hielden hij en zijn vriendin de schone schijn op en kwam er een aantal weken geleden een verontrustend telefoontje waaruit bleek dat het verre van goed ging. Ik ga verder niet inhoudelijk in op de (bijkomende)problemen maar onze hele wereld stond op de kop.        

We zijn gaan bellen met huisartsen en instanties maar kwamen geen stap verder. Zo Frustrerend! En ik had zo het gevoel er alleen voor te staan. Via een vriendin kwam ik in contact met Arina, wat een lieve, warme vrouw! Gezien de situatie hebben we geen kennis kunnen maken en begon haar werk ons te (onder)steunen en adviseren al direct. Gelijk stond ze voor ons klaar. Ze heeft ons in contact gebracht met instanties waar we mogelijk wel verder mee kwamen maar bovenal was/is ze een fantastische steun voor mij en de andere naasten die daar behoefte aan hebben. Er vond een interventie plaats en daarna moest alle contact verbroken worden, hij moest op zijn diepte punt komen om in te zien dat hij dit niet alleen in kon, om in te zien dat hij zelf hulp moest inschakelen. Maar zo sterk blijven is kei moeilijk als je allerlei telefoontjes krijgt met dreigementen van zelfdoding etc. Ik kon Arina van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat bereiken zowel bellen als whatsappen en ze was altijd even vriendelijk en steunend. Zonder haar was ik dat weekeind niet door gekomen zonder zelf in te storten.

Helaas nog geen ‘en ze leefden nog en gelukkig einde’ omdat hij zelf de ernst van de situatie niet in ziet en ik er voor gekozen heb al het contact te verbreken. Ik wil niet dat mijn leven, mijn gezin, mijn huwelijk, mijn dochtertje moeten leiden onder zijn verslaving en alle problemen die daar bij komen waar hij ons anders in mee trok. Ik hoop nog steeds dat er een dag komt waarop hij in ziet dat we echt alleen het beste met hem voort hebben en hij de hulp krijgt die hij nodig heeft.

Een dierbare met een verslaving in je leven is ontzettend moeilijk en iedereen die in die schoenen staat zouden iemand als Arina om zich heen moeten hebben. Een vrouw met hart op de juiste plek. Arina, nogmaals enorm bedankt voor alles!’

Voor ons vanzelfsprekend, dank je wel voor de mooie, warme reactie. Graag gedaan en veel sterkte de komende tijd!

Gedicht ‘een vriend’ van Sven Roelse

Tuit uw lippen


Deze winter hier kleurt zijn geest groen door drankzucht en om de sfeer te drukken
maakt de grijsblauwe lucht benauwd.
Laat hem ontsnappen!                                   

 

De waan die de drank schenkt glijdt als een theaterdoek voor zijn gelaat
nu hij weer een andere fles opentrekt en nimmer naar buiten gaat


Veel mensen zijn heengegaan 
door oorlog, honger en ziekte ofwel in één woord: gebrek
(aan liefde van haar medemens) doch hij gaat door overvloed aan

 

Er is hier werkelijk niemand die hij echt kent.
Beminnend kust hij de hals van zijn fles en ziet hij waarachtig in de vage spiegeling van het glas
de jongen die vroeger zo vrolijk was

Het belang van samen….

23-12-2016 Nieuws update van Trimbos-instituut:

Vaker psychische klachten bij naasten van verslaafden
Naasten van personen met verslavingsproblemen hebben vaker last van psychische klachten en verzuimen vaker van hun werk. Ze hebben bovendien meer behoefte aan steun uit hun omgeving dan ze nu krijgen. Door de zware belasting en soms geïsoleerde positie, lopen zij een matig tot sterk verhoogd risico op het ontwikkelen van een depressieve stoornis of angststoornis.Dit blijkt uit een verkennend onderzoek van het Trimbos-instituut voor het project  http://www.verslaafdaanjou.nl/

Zo begon de nieuwsbrief die ik gisteren ontving in mijn mailbox. Het is hardop gezegd en wordt nu gelezen door heel wat mensen. Eindelijk. Een ieder die hier mee te maken heeft zal er niet van opkijken. Hoe meer het in de openheid komt van de maatschappij hoe beter. Toch zullen veel mensen niet makkelijk over dit onderwerp praten. De stigma, schaamte en de angst zijn vaak onzichtbaar aanwezig.
Daar was het thema op het pilot netwerkseminar ‘Stigma, een onzichtbaar leed’

Het belang van samen…..Naastbetrokkenen die hier dagelijks mee te maken hebben en het voelen tot in hun botten. De onzekerheid, de angst om de dierbare naaste maar ook soms de agressie en het geweld waar gezinnen mee te maken hebben. Trauma’s veroorzaakt door gebeurtenissen die binnenshuis worden gehouden. Door ons allen sterk te maken om het stigma wat op verslaving rust te doorbreken gaan we ruimte en ademhaling creëren voor al deze mensen die met de ze aandoening te maken hebben. Wij dragen ons steentje bij door de ondersteuningsworkshops en de basisopleiding ‘systeemondersteuning bij verslavingsproblematiek’.

Op 19 november jl. hebben wij met 70 mensen de eerste stap gezet naar het verwijderen van drempels in de verslavingszorg! Het belang van samen…..Moedige Moeders NL, De Stam (Den Haag), Be Aware (Solutions), Herstelkompas (Ahmet Turkmen), Verslaafd aan Jou (Veronica Risch), Jellinek (Annemarie de Bruijn) Buro TOV (Claudia Kaagman-van der Haak) Esther Geurts en nog veel meer waren samen op dit geweldige netwerkseminar! Het cijfer 8 is het gemiddelde wat we mochten krijgen op de feedback formulieren. Trots en dank baar dat de eerste steen van verandering in de rivier is gelegd.

Graag deel ik de blog link van Jeannette Ooink van Tactus verslavingszorg die naast deze blog ook op deze dag geweldige foto’s voor ons heeft gemaakt! Juist de blog en de foto’s geven het belang van samen heel goed weer….

Op naar een nieuw jaar vol kansen op samenwerking en herstel voor allen.
Mooie rustige feestdagen wensen wij jou met ieder die je lief is! Op naar 2017!

Lees, kijk en geniet!
img_5772img_5760img_5739image-2016-12-11img_5756

Tegeltjes wijs/onwijsheid?

‘Ieder vogeltje zingt zoals dat hij gebekt is’ ooit hingen er tegeltjes met spreuken in bijna ieder toilet waar je kwam. En niet alleen in Nederland. Op keramiek, hout, dakpannen overal zag je ze. Goed bedoelde, wakker schuddende, bewustmakende teksten. Je kreeg ze als kind met de paplepel binnen, hoefde je niets voor te doen. ‘Ieder pondje gaat door het mondje’ ook zo’n favoriet die je regelmatig tegen kwam. Hoezo nu deze sprong terug in de tijd?

Je vraagt me of wij dat in onze cultuur ook hebben. ‘Ieder huisje heeft z’n kruisje’ hoe simpel wil je wijsheid hebben? Vanuit die wijsheden groeiden wij op. Je hield moeilijkheden en- of moeilijke mensen binnenshuis. Naarmate de eerste zelfhulp boeken verschenen, ‘Hoe overleef ik mijn familie’ van John Cleese in 1984 wordt als 1 van de eerste welbeschouwd, gingen mensen zich meer verdiepen en verplaatsen in andere mensen. Er werd steeds meer besproken en zichtbaar gemaakt. Herkenning was en is wat we zochten, zoeken en vonden.

Toch hedendaags houden mensen over veel onderwerpen hun mond buitenshuis stijf dicht. Vooral als het je naaste betreft. Ik denk dat we juist dat in cultuur (helaas) gemeen hebben. Mensen sluiten als oesters hun mond om de vuile was niet buiten te hangen zodat de buitenwereld maar geen kans krijgt van wat er eigenlijk speelt of aan de hand is. Ze zouden weleens kunnen oordelen en veroordelen met alle gevolgen van dien. Er wordt over je gepraat, gefluisterd, je wordt nagewezen, gepest en hoogst waarschijnlijk krijg je een fraai maatschappelijk etiket opgeplakt.

Hoor je ze ruisen, de oor en- vooroordelen?
“in dat gezin drinken ze” “hij en- of zij zit aan de drugs” “ze groeien op voor galg en rad” “niet gek dat er niet naar ze wordt omgekeken, ze hebben het veel te druk met zichzelf” “zie je hoeveel kratten bier er naar binnen gaan?” “pfff die ziet er niet uit, aan de drugs zeker?” “het is ook niet gek met zulke ouders” “je weet toch waar ze vandaan komen?” “tja, ander land he? Wat wil je?” “Ach dat kind, kan toch ook niet anders dat hij ontspoort?”            beter-ongelukkig-dan-gelukkig-zijn-1

Nu ik dit schrijf treft het me als een mokerslag en het voert mij terug naar mijn kindertijd. Opgegroeid in een gezin waar veel vrijheid, gezelligheid maar ook veel zwart/wit voorkwam. Je was braaf als beide ouders er waren en minder braaf als er één de hele week van huis was voor z’n werk. Het onzichtbaar aanwezig zijn en de invloed van alcohol in de mens. ‘Doe maar, ga maar, alles is goed’. Alles gaat in mijn lijf dubbel, beter mijn best doen om aardig gevonden te worden en de aandacht af te leiden van de ouder die schijnbaar gelukkig is maar waarvan het verdriet voor ons voelbaar is. Op mijn tenen lopen om niet zichtbaar te zijn op andere momenten. Ik leerde ermee leven als een vis zwemmend met de stroom mee. Totdat ik mij ging realiseren dat vele keuzes, goed en minder goed,  zijn gerealiseerd op dit fundament. Pijnlijk, om ze terug te zien en te voelen. De gezinsspiegel die ik voor kreeg zelf onbewust ook weer doorgeven in mijn gezin. Partner keuzes waar ik me “schijn”veilig bij voelde. De afhankelijkheid die de partners gemeen hadden en waar ik feilloos mee om kon gaan. Ik regelde het wel en zorgde er vooral voor dat het binnenshuis bleef. En maar mopperen waarom het altijd zo moeizaam moet gaan. Nee zeggen deed je gewoon niet. Je hielp tot je erbij bijna bij neer viel en het eindelijk genoeg was. Het moeilijkste was het zorgen voor loslaten, vluchten pijnlijk maar veel makkelijker.

Wat zou er veel anders zijn geweest en gegaan zijn in vele levens als iemand die het had aan gedurfd was opgestaan en het bespreekbaar had gemaakt……maar ja, dat deed men “vroeger?” niet? Nu wel?

Herken jij misschien iets van afhankelijkheid bij jouw moeder door mijn verhaal?

 

Een nieuw hoofdstuk…

Hier zit ik dan. Ik lees wat je schrijft en er gaan allerlei emoties door me heen. Met het besef wat ik, toen ik verslaafd was, mijn naasten heb aangedaan. Verdriet, wanhoop, boosheid die ik destijds voelde en daarin mijn omgeving in meesleepte. Dat recht had ik niet. fullkeuzefoolAls ik de tijd terug kon draaien, dan zou ik mijn familie alle leed willen besparen en zou naar ze geluisterd hebben. Maar dat kan helaas niet.

Ik was verslaafd en ongelukkig. Diep van binnen wou ik er vanaf. Mijn ex gebruikte en ik deed gewoon mee. Als ik weer nuchter werd, raakte ik in paniek. Alsof ik alle controle over mezelf kwijtraakte. Dit is niet wat ik wou!!! Uiteindelijk ben ik op eigen kracht gestopt, waar ik erg trots op ben.

De periode van mijn verslaving is een grote waas voor me. Ik herinner een hoop niet. Maar mijn familie wel. Helaas.

Afhankelijkheid is afhankelijkheid en niet cultuurgronden. Maar ieder cultuur gaat weer anders om met het probleem. Zo hoor je in mijn cultuur altijd te zorgen voor je familie. Gezond, ziek, verslaafd, ouderdom. Mijn ouders in een bejaardentehuis plaatsen? SCHANDALIG!!! Zo ben ik niet opgevoed. Je staat altijd klaar voor je familie. Hoe kan je loslaten in een cultuur waar dat niet mag.

Vooral als vrouw hoor je je als een dame te gedragen en mannen mogen aanzienlijk meer. Ik ben de jongste van 5 kinderen. Afhankelijkheid aan een middel als een jonge vrouw? Een ramp. “Wat zal de omgeving wel niet denken“. Uitgaan, met jongens praten mocht niet. Dus het kwam als een extra shock bij ze aan. Ze wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Als je bedenkt dat ze niet drinken, roken en al helemaal niet weten wat drugs is/was.

Ze kennen me niet, zoals ik nu al jaren ben Arina. Ik strijd voor een drugsvrij leven. Probeer zoveel mogelijk mensen te helpen. Zou willen dat mijn familie kon zien dat mijn verleden een sterke vrouw van me heeft gemaakt.

newbeeld app ikfullnessKennis is macht in mijn optiek. Onlangs was ik nog een naaste van een afhankelijke man. Door mijn ervaringenskennis  weet ik in ieder geval wat niet werkt.

Ik heb mijn grenzen gesteld en een keuze gemaakt om mijn relatie los te laten en vertrouw erop dat hij hulp gaat zoeken. Dat zal hij niet doen zolang ik zijn handje blijf vasthouden.

Het is echt geen makkelijke keuze voor me geweest. Maar we zijn nog wel vrienden gebleven. Want nuchter is hij een lieve man.

In het begin voelde ik me wel schuldig (nog steeds een beetje). Maar ik weet dat dit het beste is voor ons allebei. Hoe pijnlijk ook.

Ik heb een nieuwe hoofdstuk geopend in mijn leven. Heb me nu voorgenomen om mijn eigen weg te volgen. Ik verdien net als ieder ander een gelukkig leven met mijn kinderen en een leuke baan.

Hoe voelt het voor jou om dit te lezen? Rust er ook een grote taboe op afhankelijkheid in je familie en omgeving? Wat zou jij willen veranderen als jij terug kon gaan in de tijd?

Regen of zonneschijn?

Het is zondag en de dag is begonnen met regen en zon. Voelt alsof het past bij het schrijven vandaag. Donker en licht, licht en donker maar steeds meer licht.
Je vraagt wat ik bedoel met of het ooit stopt? Het zorgen maken of de angst? Onlosmakelijk met elkaar verbonden lijkt wel. In beide situaties ongrijpbaar totdat je beseft dat je het zelf in de hand heb hoe ermee om te gaan. De herkenning bij mijzelf was niet prettig, deed zeer en ik wilde het liefst als een struisvogel mijn kop in het zand steken. Als je erachter komt dat je door te helpen het tegenovergestelde bereikt heb daar word je niet vrolijk van. Het loslaten betekende voor mij de controle overgeven en berusten. De verantwoordelijkheid aan de ander teruggeven die ik met zoveel goed bedoelde liefde op me had genomen. Wat ik als vanzelfsprekend beschouwde zelfs! Natuurlijk kon ik helpen en zou het wel even regelen allemaal….
NOT! Van de regen in de drup. De harte kreet ‘je luistert niet!’ klinkt nog in mijn oren. Je naaste willen helpen is niet invullen met oplossingen maar durven vragen ‘wat heb jij nodig?’ En daar naar proberen te luisteren en te handelen.                                  960x250-ikfullness-hartje-tbv-app

Maar wanneer handel je op de juiste manier? Mensen zoals jij en ik? Pas na het durven loslaten? Als iemand je er voorzichtig op wijst dat je naaste hier “vrolijk” mee doorgaat als jij niet een stap naar achteren zet? De focus zou inderdaad meer op ons zelf mogen liggen in situaties waar afhankelijkheid een rol speelt. Maar waar ligt de grens bij beiden? Als ouders denk je het hoort bij mijn taak als ouder (het overmatig zorgen). Als partner denk je dit hoort in een relatie, je partner bijstaan en ondersteunen (hup,onder het vloerkleed dit hoort niet buitenshuis). Voorbeeld verhalen genoeg uit de praktijk! Wat dacht je van: ‘Als ik maar 1 krat bier haal dan valt zijn gedrag wel mee en valt het niet op’ of ‘ik rijd liever zelf mijn kind naar de coffeeshop want dan zie ik tenminste wat hij of zij doet en waar ze het haalt’ Deze partner en ouder deden wat uit hun overtuiging het beste was en wisten diep van binnen echt wel dat waar ze mee bezig waren niet goed was. En toch gingen ze door…..beide naaste….de één afhankelijk van de onmacht (ingegeven door angst)  en de ander afhankelijk van een middel (angst veroorzaakt door behoefte?) ‘Als je me niet helpt dan loopt het fout af hoor! (manipuleren met succes?) ‘ Ouders die in hun auto sliepen omdat binnen in huis hun overjarige zoon de boel kort en klein aan het slaan was in de roes van xtc, speed en alcohol….Nee zeggen en uitvoeren is op dat moment het moeilijkste wat er is. Dat moment kan een keerpunt zijn in elke relatie. Tot hier en niet verder. Na regen komt echt de zonneschijn al zul je er even op moeten wachten. 😉

Herken jij dit? Maakt afkomst en cultuur uit bij afhankelijkheid? Of dat je vrouw bent? Wat ging erdoor jou heen als je nuchter was? Wat zou jij willen veranderen als je die mogelijkheid kreeg?

Jij en Ik

Het is zeer herkenbaar wat je schrijft. De twijfels, onzekerheid, angst nemen de overhand wanneer je je naaste wilt helpen met de aandoening verslaving. Soms geef je jezelf de schuld, je zou zelfs kunnen denken dat je je dierbare moet loslaten. Wat is eigenlijk loslaten? Richten we onze focus misschien op het verkeerde?

Ik ben zelf verslaafd geweest aan cocaïne, speed, medicatie. Hoe harder mijn ouders ook probeerden mij te helpen, hoe meer ik me van ze ging afzetten. Mijn verslaving had de overhand. Ze dachten dat ze met mij praatten. Dat was in de werkelijkheid niet zo. Ik was te high om ook maar rationeel te kunnen nadenken.

Helemaal loslaten is ook geen oplossing volgens mij. Mijn verslaving was een gevolg van een ander probleem, de oorzaak lag dieper. Het had geen zin om me te dwingen om af te kicken, want het moest uit mijzelf komen. Ik moest eerst zelf tot het inzicht komen dat ik een probleem had en dat ik het niet meer wilde. Niemand snapte me toch, dacht ik destijds.

fullness kernWat ik nodig had was mensen om me heen die me begrepen. Mensen die wisten wat verslaving met iemand doet, waardoor ze mijn gedrag zouden kunnen begrijpen. Te lief zijn heeft geen nut, te hard zijn ook niet. Ik ben afgekickt zonder hulp. Mijn omgeving ondernam hier niets in. Ik werd het zwarte schaap en zij waren de slachtoffers. Ze hadden geen idee wat er in mijn leven gebeurde en wat er in mij omging.

Ik ben van Turkse afkomst, dus kon het ze ook niet kwalijk nemen. Zo hoort het meestal in onze cultuur. Het maakt niet uit wat je afkomst ook is, de resultaat is dezelfde.

Je vraagt of het ooit stopt? Wat wil je dat precies dat stopt? Het gebruik en gemanipuleer of dat je je steeds zorgen moet maken?

Ik ben je zeer dankbaar voor het starten van dit uniek concept. Want dat is wat we, volgens mij, nodig hebben. Ster
ke mensen om ons heen. Die een beetje begrip kunnen opbrengen, die bereidt zijn om zichzelf te ontwikkelen, ophouden met goedbedoelde adviezen of zware consequenties en leren hun eigen grenzen te gaan stellen. We hebben niets aan redders, we hebben coaches nodig. Coaches die in ons geloven, bovengenoemde doen en ook aan zichzelf gaan denken.

Ik ben nu al jaren clean en heb nu een naaste met verslavingsproblematiek. Hem snappen doe ik wel, maar ik weet ook uit eigen ervaring dat er GEEN ENKEL EXCUUS IS OM TE BLIJVEN GEBRUIKEN. Je helpt niet alleen jezelf de afgrond in, maar ook de mensen die om je geven.

Mijn mening zal niet veranderen. Ik geloof er heilig in dat, als niet gebruiker, je eerst aan jezelf zal moeten
werken. Je zal eerst zelf tot inzichten moeten komen. En ja, mijn omgeving hield mijn verslaving in stand. Ze hielpen me (onbewust), ik kon met alles wegkomen.

Iedere verslaafde en iedere naaste heeft een ander verhaal. Ik kan niemand gouden bergen beloven. Maar kan je wel laten inzien wat de rode draad is in jullie leven en wat jullie zouden kunnen doen.

Je weet dat ik geen opgever ben. En dat ben jij ook niet. Wanneer je van een afstand naar de situatie kijkt, zal je zelf ook  die rode draad zien. Een beetje coaching is alleen een frisse blik. Als die coaching maar 5 euro is ipv 80 euro dan is de keuze snel gemaakt, vind ik. Onderneem ACTIE voordat je jezelf verliest.

Ik kijk echt uit naar de ondersteuningsworkshops en de Pilot Netwerk Seminar. Kennis is macht. Delen van je kennis en ervaring is ook een soort van coaching. Niemand hoeft voor mij te zorgen en ik zal niet voor jou gaan zorgen. Want ik geloof in je “INNERLIJKE KRACHT EN WIJSHEID”. En van daaruit kan je verder groeien.

EMINE

Ik heb er zin in en pak enthousiast het stokje op om als eerste de jij en ik blog te starten. De uitdagindie we zijn aangegaan om samen zoveel mogelijk

over de menselijke kant bij de aandoening verslaving te delen. Als toeschouwer, partner, moeder, broer of zus, zoon of dochter, of gewoon als mensen zoals jij en ik.
Hoe jij en ik dat ervaren. Ervaringen delen van toen en nu om van elkaar te kunnen leren en om nog meer begrip voor elkaar te krijgen.
Ik vind het zo knap wat jij allemaal hebt bereikt in je leven. Hoe sterk jij je maakt als je ergens voor gaat.
Hoe je de uitdagingen bent aangegaan, stormen in je gezin en relatie heb getrotseerd en uiteindelijk toch voor jezelf hebt gekozen. Zelf heb ik nog

een weg te gaan als ik er zo eens bij stilsta. Regelmatig sla ik weer een zijweg in plaats van rechtdoor te gaan. Leuke metafoor 960x400-keuzetoch over consequent zijn? 😉
Zoekende naar de balans als volwassene tegenover volwassene in de familie relatie. Wanneer laat je je kinderen ooit echt los? Dus ook niet een onzichtbaar lijntje in stand houden. ( onbewust om zelf nodig gevonden te worden?)
Misschien is dat juist de valkuil van bemoeienis en ongevraagde adviezen van ouders die misschien net als ik met (te) veel  vertrouwen en liefde in de relatie staan?

Wie heeft in de gaten wanneer jij onbedoeld iets in stand houd binnen je gezin en- of relatie? Je familie? Omgeving? Collega’s? Maken zij je erop attent dat je met een overschot aan teveel liefde bezorgd aan het overzorgen bent? Je familieblind bent ipv bedrijfsblind. Zeker bij de aandoening verslaving. Herkenbaar vind ik dat als ik denk dat ik sterk in mijn schoenen sta ik er toch weer uitgezwiept wordt bij tijd en wijle. De angst sluimert blijkbaar altijd op de bodem en schiet omhoog wanneer ik er geen erg in hebt. Gatver! Houd dit ooit op? Natuurlijk, het gevoel binnenin is steeds makkelijker te her en- erkennen. Je groeiproces gaat immers bij iedereen gewoon door. Herken jij dat? Het jezelf betrappen op pleasen? Uit angst? De soms zo aanwezige twijfel die de onrust zaait?

ARINA

%d bloggers liken dit: